„Kolano skoczka” to popularna nazwa tendinopatii więzadła rzepki. Problem jest szczególnie częsty w dyscyplinach wymagających skoków, sprintów i dynamicznych zmian kierunku, ale może występować również u osób mniej aktywnych po gwałtownym zwiększeniu obciążeń.

Ważne: ten artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje indywidualnego badania ani konsultacji medycznej.

Czym jest kolano skoczka?

Kolano skoczka jest określeniem tendinopatii więzadła rzepki – problemu związanego z obniżoną tolerancją ścięgna na obciążenie. Dolegliwości najczęściej lokalizują się w okolicy dolnego bieguna rzepki i pojawiają podczas aktywności wymagających dużej pracy aparatu wyprostnego kolana.

Istotnym czynnikiem bywa zbyt szybki wzrost objętości lub intensywności treningu w stosunku do aktualnych możliwości tkanek.

Jakie objawy mogą występować?

Najbardziej charakterystyczny jest miejscowy ból w okolicy więzadła rzepki nasilający się przy skokach, lądowaniu, przysiadach, bieganiu lub schodzeniu po schodach. W początkowych etapach ból może pojawiać się głównie na początku aktywności albo po bardziej intensywnym treningu.

  • ból z przodu kolana poniżej rzepki,
  • ból przy skokach, lądowaniu lub przysiadzie,
  • tkliwość w okolicy więzadła rzepki,
  • spadek tolerancji wysiłku i aktywności sportowej.

Jak wygląda badanie?

Badanie obejmuje ocenę lokalizacji bólu, ruchu i siły kończyny dolnej oraz reakcji na zadania obciążające aparat wyprostny kolana. W zależności od aktywności pacjenta można analizować między innymi przysiad, wyskok, lądowanie, bieg czy pracę jednonóż.

Istotne jest również różnicowanie z innymi przyczynami bólu przedniej części kolana, ponieważ podobne dolegliwości nie zawsze wynikają z tendinopatii więzadła rzepki.

Co może obejmować fizjoterapia?

Najważniejszym elementem jest zwykle progresywny trening obciążeniowy dopasowany do aktualnej tolerancji ścięgna. Program może przechodzić od prostszych ćwiczeń siłowych do cięższych obciążeń, a następnie do ruchów szybkich i specyficznych dla sportu.

  • kontrolę i modyfikację obciążenia treningowego,
  • ćwiczenia siłowe mięśnia czworogłowego i całej kończyny dolnej,
  • stopniowe zwiększanie zakresu i intensywności obciążeń,
  • trening energii sprężystej – skoki i lądowania – na późniejszym etapie,
  • przygotowanie do powrotu do konkretnej dyscypliny sportowej.

Jak wygląda powrót do sportu?

Powrót do pełnego treningu powinien być stopniowy. Oprócz samego bólu bierze się pod uwagę tolerancję wysiłku, siłę, zdolność do wykonywania skoków i lądowań oraz reakcję kolana w kolejnych godzinach i dniach po obciążeniu.

Podsumowanie

Kolano skoczka zwykle wymaga dobrze zaplanowanego procesu obciążania ścięgna, a nie całkowitego odpoczynku. Celem fizjoterapii jest odbudowanie zdolności do przenoszenia sił potrzebnych w codziennym funkcjonowaniu i aktywności sportowej.

Cierpisz na podobne objawy?

Umów się na indywidualnie dobraną diagnostykę i terapię.

← Wróć do wszystkich artykułów